तिमीले मेरा सुखदु:ख अनि प्रेमका कुरा रातभर सुनिदेऊ, म यही चाहन्छु

कामना काफ्ले साेमबार, असार ४, २०८०

A+ A A-

मान्छेका चाहना पनि अनेकौँ हुने के, है ! मेरा पनि चाहनाहरू छन् धेरै । तर, चाहनाको पहिलो अनि अन्तिममा म तिमीलाई चाहन्छु ।

म चाहन्छु– तिमी पनि मलाई म के चाहन्छु भनेर सोध, मलाई बुझ, अनि मलाई पढ, नितान्त मलाई मात्र । तर, तिमी मलाई किन कहिल्यै सोध्दैनौ कि म के चाहन्छु भनेर । हुन त तिमी व्यस्त भइरहन्छाै, त्यस कारण पनि तिमीलाई मेरो चाहनाका बारेमा सोध्ने फुर्सदै हुँदैन । तिमी केही सोध्नै भ्याउँदैनौ ।

मलाई तिमीले भन्छौ नि– 'यो समय रोक्न मिल्दैन र ?'

म चाहन्थे– कास म रोक्न सक्थेँ समय, ताकि मैले तिम्रो चाहना पूरा गर्न सकूँ ।

म चाहन्छु, तिमीलाई मैले पनि तिमी के चाहन्छौ सोध्न सकूँ तर म कहिल्यै तिमी के चाहन्छौ भनेर सोध्न सक्दिनँ ।

मैले कहिलेकाहीँ घुमाएर सोध्दा तिम्रो जवाफ हुन्छ, 'म तिम्रो खुसी चाहन्छु ।'

सुन्दा फिल्मको संवादझैँ सुनिने यी वाक्यले मेरो जिन्दगीमा मिठास घोलिदिन्छ । तर, तिमी यतिमा मात्रै रोक्किन्नौ ।भन्छौ, 'म तिमीबाट केही चाहँदिनँ ।' यो कुराले भने मनमा मिठासका साथै तितोपनाको आभास पनि गराउँछ ।

तिमी भन्छौ, 'जब तिमीबाट मलाई कुनै अपेक्षा छैन, कुनै आशा छैन, मलाई राम्रो लाग्दैन ।' माया गरेको मान्छेसँग अपेक्षा र आशा राख्न मिल्दैन र ?

माया गरेकोसँग अपेक्षा र आशा राख्नु/चाहनु स्वार्थ हो भने म स्वार्थी नै हुन चाहन्छु ।

जिन्दगीमा चाहेका कुरा थुप्रै छन्, र पनि पाइन्न रहेछ । सोचेजस्तो जिन्दगी कहाँ हुँदो रहेछ र ? चाहँदैमा पाइने भए त म पलपल सायद तिमीलाई मात्र चाहन्थेँ ।

सायद पूरा नभएका चाहना नै चाहिँदो रहेछ मनलाई, मनका सारा मन परेका प्यारा कुरा एक ठाउँमा भए पनि चाहेको एक कुरा नहुँदा मन निराश हुँदो रहेछ, निरस हुँदो रहेछ ।

बाहिर पानी पर्दै छ, हातमा कफी छ र यादमा तिमी । सुन न, यादमा आएजस्तै गरी तिमी काठमाडौं आउन मिल्दैन र ?

पानी पर्दा मलाई तिम्रो याद चाहिनेभन्दा बढी आउँछ तर म यो चाहन्नँ कि तिमी यादमा मात्रै सीमित बस । म चाहन्छु– पानीसँगै तिमी पनि आइदेऊ मसँग । भन न, यत्ति त चाहने अधिकार छ नि मलाई ?

पानी पर्दा मलाई तिम्रो याद चाहिनेभन्दा बढी आउँछ तर म यो चाहन्नँ कि तिमी यादमा मात्रै सीमित बस । म चाहन्छु– पानीसँगै तिमी पनि आइदेऊ मसँग, भन न यत्ति त चाहने अधिकार छ नि मलाई ?

याद छ तिमीलाई ? हामीले पहिलोपल्ट भेट्दा कफी नै पिएका थियौँ । त्यही पलबाट हो मैले कफी पिउँदा तिमी साथै होऊ भन्ने चाहन लागेको । चाहन त म धेरै कुरा चाहन्छु तर के तिमी मेरो सबै चाहना पूरा गर्न सक्छौ त ?

बुझाउने भिडको जमातमा म चाहन्छु– तिमी मलाई बुझिदेऊ । समयको प्रवाह हुने जमानामा म चाहन्छु– तिमीसँग हुँदा म समयको बेपर्वाह गरूँ, जित्न उत्साहित रहने यो समाजमा म चाहन्छु– म तिम्रा लागि हारिदिऊँ । मैले चाहना राख्ने कुरा म चाहन्छु, तिमीमा आएर रोकियोस् ।

म ठोक्किइरहन चाहन्छु तिमीसँग, तिम्रो जिन्दगीसँग, ताकि मलाई सम्हाल्ने पनि तिमी हुनेछौ भन्ने चाहेर ।

चाहनाका हरेक हरफ अनि चाहनाका हरेक शब्दमा तिमीलाई गाँसिरहन चाहन्छु– मेरो जिन्दगीसँग, आफ्नो आभाससँग, मेरा हरेक महसुससँग । म चाहन्छु– तिमी मसँग गुनासो गर तर तिमी कहिल्यै गर्दैनौ ।

आजकल हाम्रो धेरै कम कुरा हुन्छ । म चाहन्छु– हाम्रो बढी कुरा होस् तर त्यस्तो कहिल्यै हुँदैन, त्यसैले त चाहेको कुरा पाइँदैन, म भन्छु नि ।

कति माया गर्छौ भन्ने प्रश्न तिमीले जब गर्‍यौ नि, मलाई गर्दिनँ भन्न मन लाग्यो । मैले 'गर्दिनँ' भने । तिमीले त फोन नै काटिदियौ । सानोसानो कुरामा म तिमीसँग निहुँ खोज्न चाहन्छु । म चाहन्छु– म निहुँ खोजिरहूँ, अनि तिमी मलाई फकाइरह । डर पनि लाग्छ, तिमी मेरो जिस्काइ बुझ्दैनौ । तिमी मेरो आभास महसुस गर्दैनौ । माया गर्छु भनेर कहाँ हुँदो रहेछ र ?

तिमी यो कुरा किन महसुस गर्दैनौ कि म तिमीलाई धेरै माया गर्छु । म चाहन्छु– तिमीलाई महसुस गराउन सकूँ कि माया मनमा हुन्छ गर्छु र गर्दिनँ भनेर माया हुने नहुने हुँदैन । तिमीले महसुस नगर्दा त्यो बेअर्थ हुन्छ । तिमी यो किन बुझ्दैनौ ? भन त ?

तिमीलाई सायद थाहा हुनुपर्ने हो, म तिमीलाई आफूलाई भन्दा बढी चाहन्छु, आफूलाई भन्दा बढी विश्वास गर्छु । आफूलाई भन्दा बढी माया गर्छु र तिम्रा हरेक तिमीलाई हानि हुने क्रियाकलापमा म रोक्न चाहन्छु । के तिमीलाई यो महसुस हुँदैन र ?

म हरपल यही चाहन्छु कि तिमीलाई मबाहेक अरू कसैले नचाहोस् । तिमी नछुट्नू मबाट मसँग । म यत्ति चाहन्छु ।

तिमी एकपटक हैन, पटकपटक मलाई बुझ्ने मान्छे बनिदिनू । म यही चाहन्छु । तिमीले मेरा सुखदु:ख, अनि प्रेमका कुरा रातभर सुनिदेऊ । म यही चाहन्छु । यसैगरी, सधैँभरि ।

शिलापत्रमा प्रकाशित लेखकका अन्य लेखहरू:

यादहरूको पनि सीमा रेखाप्रति लडाइँ हुन्छ होला नि है ?
बिरामी मान्छे हुन्छ कि याद ?
काे हुन् गुरु ?

प्रकाशित मिति: सोमबार, असार ४, २०८० ०७:५४

कामना काफ्ले

प्रतिक्रिया दिनुहोस्